Dansen op het levenskoord

Een tijdje geleden was er een programma op tv waarin bekende Nederlanders uitgedaagd werden om te balanceren op een koord. Nu ben ik niet direct fan van bekende Nederlanders die meedoen aan een spelletje (los van Wie is de Mol dan), maar puur toevallig vielen we in de eerste aflevering en als vanzelf bleef ik hangen.

Daarna heb ik verschillende afleveringen gezien. Niet omdat het programma nu zo geweldig was, maar omdat het proces bij de deelnemers me enorm intrigeerde. En als je me al een tijdje volgt, weet je dat ik o-ver-al metaforen zie.

Tot mijn verrassing was het koordlopen zelf niet de grootste uitdaging. Zolang het koord laag boven de grond hing, kwamen de deelnemers er stuk voor stuk redelijk goed over. Blik op de finish, de ene voet voor de andere voet, bereikten ze vrij goed de overkant. En raakten ze een keer uit balans, stapten ze zo op de grond of lieten zich op de kussens eronder vallen.

Tot het koord omhoog ging en de val dieper werd. Ineens sloeg de angst toe. Hun zekering voelde ineens niet meer veilig genoeg. Voorzichtig gingen de voeten het koord op. Ene voetje voor het andere. Blik op de finish. Tot het besef insloeg: als ik nu val, val ik diep. Als de zekering knapt, is dat misschien wel het einde. Het werd een gevecht met hun hoofd, hun oerbrein, een gevecht met de angst om te vallen. Diep. Ver. Pijnlijk. Hard.

HET GAAT NIET OM DE BALANS, MAAR OM DURVEN VALLEN

Met die angst kwamen de deelnemers niet vooruit. Ze kwamen dat koord niet over. Ze bereikten die finish niet. 
En toen veranderde het doel. Ze hoefden niet naar de overkant. Ze moesten leren vallen. Zich bewust in de diepte storten. Vaak. Veel. Diep. Ver. Soms hard. Soms pijnlijk.
Ze mochten leren dat je laten vallen doodeng is, maar ze nooit in de diepte te pletter stortten. 
Ze mochten leren dat je vallen kunt leren.
Ze mochten leren dat je bij vallen opgevangen kunt worden door de zekering waar je jezelf aan vastklikt.
Ze mochten leren dat er een einde zit aan je val en je op het dieptepunt van je val naar boven kunt kijken om te zien hoe je weer op het koord komt.
Ze mochten leren dat je na de val weer op het koord kunt komen staan. Voorzichtig. Balancerend. En dan ineens: staan. Krachtig. Met de blik weer vooruit.

Ze mochten vallen. Diep vallen. Maar ze sloegen niet te pletter. Ze vonden de weg naar het koord. En bereikten de overkant, zodra ze hun angsten overwonnen.

DOOR HET LEVEN DANSEN

Het is net het leven. Voetje voor voetje naar de overkant. Gefocust blijven op het doel aan de overkant. Zoekend naar balans. 
De kunst in het leven is om te durven vallen. Soms diep. Soms hard. Soms pijnlijk. Maar aan het einde van die val is er rust. Klim je weer naar boven. Zet je hulpmiddelen in om weer op dat koord te komen. 

We roepen vaak veel over balans. En ja, het gaat over balans. Maar meer dan dat gaat het leven over leren vallen en leren terugkomen op dat koord. Voorzichtig. Balancerend. En dan ineens: staan. Krachtig. Met de blik weer vooruit. En opnieuw die stappen te zetten. In de wetenschap dat áls je valt, je gezekerd bent. Je opgevangen wordt. En je weer omhoog kunt klauteren. Om opnieuw op te staan.

MET VOLLE ANGST VOORUIT

Ik gun jou die ervaring. Samen met jou bekijk ik graag jouw koord, jouw dans, jouw balans en vooral jouw angst om te vallen. Ieder mens valt. Ieder mens krijgt op zijn tijd een duw in het leven, waardoor hij van het koord valt. Ik help je omhoog klimmen. Grip krijgen. Zelf weer op dat koord stappen. Tot je staat en weer stappen zet. Vooruit. Het leven in. Met volle angst vooruit.

Ook eens in gesprek over jouw leven, om uit te vogelen waar je vandaan komt en waar je nu staat? Kun je steun bij rouw of bij leven gebruiken? Je begint simpel en snel met het boeken van een gratis inspiratiesessie of bakkie troost in mijn agenda!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.