De hond als leraar

Het is begin augustus 2021. Onze hele auto ligt volgestouwd met spullen. Manlief merkt zuchtend op dat we toch echt een andere auto moeten kopen, enkel voor de vakanties. Ik denk dat we vooral veel te veel ‘voor-het-geval-dat-spullen’ bij ons hebben. Maar met bagage, kind, hond en onszelf in de auto gepropt, arriveren we nog geen uur later op ons vakantieadres. Enthousiast lopen we naar de voordeur, duwen hem open en… de hond blijft staan. Bo weigert naar binnen te lopen. Hij schiet volledig terug in zijn angst en we zien weer het getraumatiseerde hondje dat we ruim een jaar eerder in ons huis in een hoekje van de reisbench zagen liggen. Hij gaat het vakantiehuis niet in. Het is duidelijk dat hij weer even helemaal teruggaat naar toen.

We zagen het gebeuren. Nu konden we drie dingen doen:

  1. Hond oppakken, de drempel over sjouwen en de auto uitpakken.
  2. Aan de riem laten en de drempel over sleuren.
  3. Ruimte geven aan wat is, alternatieven zoeken, tijd geven, tot hij zélf merkt dat het veilig is en naar binnen stapt.


Jij mag raden waar we voor kozen. Dat was inderdaad niet optie 2. We legden de hond aan de lange lijn op het terras, naast de schuifpui. Zelf liepen we in en uit. Voorzichtig ging hij op verkenning. Met wat aanmoediging en hulp liep hij anderhalf uur na aankomst voorzichtig de drempel over. En ja, toen deden wij de deur dicht. Zo zijn ze we ook wel weer. 
De hond een drempel over sleuren zou niet in ons opkomen. We zouden hem volledig door zijn angst duwen en de hond er vooral mee leren dat hij op ons ook niet hoeft te vertrouwen.
Natuurlijk was oppakken en naar binnen sjouwen een optie geweest. Had een hoop tijd gescheeld. En in sommige situaties is dat nodig. Maar we hadden vakantie, weet je nog? Dus er was tijd en ruimte om Bo met het nodige geduld zélf te laten ontdekken dat ook nieuwe situaties veilig zijn. Dat er geen narigheid op hem wachtte. En zo maakte hij de stap over de drempel ZELF, toen het veilig en goed voelde.

Maar wat heb jij nu aan die hond?

Waar zit jouw pijn?

Ieder mens loopt averij op in zijn leven. De één al vroeg, de ander later. Maar praktisch niemand komt er op zijn 98e zonder kleerscheuren vanaf. 
Die averij kan door van alles veroorzaakt zijn: het verlies van een dierbare, verbroken familiecontact, misbruik, geweld, ziekte, ongewenste kinderloosheid, een moeilijke scheiding, of… Vul maar in. De vraag is niet zozeer wat je meemaakt, maar hoe je er mee omgaat. 

Sleur je jezelf over de drempel van nieuwe situaties heen? Of laat je je meesleuren door een ander, ‘omdat het nu eenmaal van je verwacht wordt’? Zet je stappen veel te vroeg, omdat een ander vindt dat het zo moet?

Forceer je? Negeer je je angst, pijn of verdriet en stort je je in iets nieuws? Duw je weg, omdat je niet wil voelen? Omdat het ingewikkeld is?

Of geef je ruimte? Geef je jezelf tijd. Veel tijd. Mag je ‘oude’ zeer zomaar weer geraakt worden? Durf je met mildheid naar jezelf te kijken en te erkennen dat je moeite met iets hebt, misschien wel meer dan verwacht?

Het einddoel is gelijk. Maar ga je

door de angst heen of

negeer je een deel van jezelf?

Kijk, en daarin is Bo vandaag jouw leraar. Hij heeft je een mooie levensles te leren. Met elkaar namen we tijd en ruimte. Het doel veranderde niet. Ik wil dat je dat onthoudt.
Kijk nog maar eens terug naar de situatie. Het doel van de drie de opties is gelijk: de hond in het vakantiehuisje krijgen. Het proces -en daarmee de les voor de hond- verschilt wél. 
 


Na 4 dagen durfde hij via de voordeur. Na 8 dagen was hij zo gehaaid dat hij via de voordeur ontsnapte toen wij even niet opletten. Hij racete over het vakantiepark, alle angst was verdwenen. Omdat hij zelf alle stapjes had mogen zetten. Mét hulp, want inderdaad, wij stonden er als dolenthousiaste Amerikaanse cheerleaders bij. En nee, daar zijn geen beelden van.

Waar wacht je nog op?

Jij hebt een keuze

Ik hoop dat je hier een les uit meeneemt. Denk eens eerlijk na: hoe vaak geef jij jezelf tijd en ruimte om te voelen? Hoe spannend vind je dat? Durf jij je angsten aan te kijken en er stap voor stap doorheen te breken? De keuze te maken om dingen vanaf nu anders te doen, ook al vind je omgeving daar misschien iets van? Durf jij te kijken naar wat jij écht nodig hebt?

Ik sta voor je klaar. Sleur je niet over de drempel. Til je niet op. Maar ik moedig je aan, tot jij ZELF de stap over de drempel zet. Ik laat je ontdekken dat jíj controle hebt, juist door de controle die je denkt te hebben los te laten. Houd jezelf niet langer voor dat jij iets niet mag, durft of kunt. Dat je meer rekening moet houden met anderen dan met jezelf. Leef niet met ‘ja, maar anders denken zij…’. Het is tijd om stappen te zetten. Zelf. Met tijd, ruimte en mildheid. Maar je moet wél dat ene pootje over die drempel doen. Daar leer je ten slotte van 😉

Wil jij een drempel over? Durf jij het aan? Mag jij dingen anders gaan doen? Lichter gaan leven? Meer rust in je agenda? Mag jij controle loslaten? Meer ruimte maken voor rouw, pijn, verdriet of verlies? Is het tijd om te gaan leven op jóuw voorwaarden? Ik ga graag met je aan de slag. Boek gewoon een inspiratiesessie in mijn agenda. Sparren we samen over dat waar jíj tegenaan loopt. 

En wie weet zijn dit misschien straks ook wel jouw woorden:

Ik vond het erg verhelderend en ik was verrast dat ik in twee korte online sesies al zoveel inzichten heb gekregen.

Waar wacht je nog op?

Arianne schrijft levensverhalen en werkt als rouwbegeleider i.o. Regelmatig gratis levensinspiratie ontvangen in je mailbox? Schrijf je hier in.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *