Groots in het kleine

Het is om en nabij 1993 als er ergens op de Veluwe een meisje van een jaar of zeven met haar klas in de gymzaal zit. Op een groot wit scherm worden dia’s geprojecteerd van een derdewereldland. Een zendeling vertelt het verhaal van de kinderen die op het scherm te zien zijn. Het hartje van het kleine meisje huilt. Hoe kan het zo onrechtvaardig verdeeld zijn op deze wereld? Waarom heeft zij een huis om in te wonen, een papa en mama die voor haar zorgen, een school, speelgoed, en hebben deze kinderen amper kleren om in te lopen? Ze begrijpt het niet. Zij kan er niets aan doen dat ze hier geboren is. Net als dat het kind met de grote, bruine kijkers aan de andere kant van het scherm er ook niets aan kan doen dat het daar geboren is. Met al haar zeven jaren weet ze het zeker. Haar mond trekt zich in een vastberaden streep en ze gaat nog net wat rechterop zitten. Zij gaat later als ze groot is naar het buitenland. Zij gaat voor deze kinderen zorgen. Zij gaat zorgen dat het goedkomt.

Recept voor opbranden

Het is 2021. Het kleine meisje is volwassen geworden. Ze koos voor de opleiding verpleegkunde, zo kon ze zorgen voor de mensen die dat niet zelf konden. Ze vertrok ook naar het buitenland, vol dromen. De praktijk bleek anders. Hoe mooi en waardevol het werk ook was, zag ze er ook de schaduwkanten. Die grote reddersrol, die ze zichzelf in allerlei opzichten had aangeleerd in haar kleine leventje, bleek veel te groot voor één stel schouders. En wat als de ander niet gered wil worden? Of wat als die ander juist heel afhankelijk raakt van jouw zorg? Wat als je even niet kunt leveren in aandacht, tijd of zorg? Het bleek het perfecte recept voor opbranden.

Yep. Dat kleine meisje was ik. En ik had een aantal ‘opbrandmomenten’ en de juiste begeleiding nodig om in te zien in welke rol ik steeds opnieuw stapte. Toen kwam de grootste les. Het grootse kwam in het hele kleine en sloeg mij alle controle uit handen. Het kwam in de vorm van Aimée. Een prachtig meisje, dat maar heel kort mocht blijven.

Je hoeft niemand te redden

Dat hele kleine meisje, Aimée, kon niet gered worden. Ja, we hadden de wereld af kunnen reizen in een poging haar te redden. We hadden kunnen schreeuwen en gillen, we hadden hemel en aarde kunnen bewegen, maar ze ging. Haar vertrek was onvermijdelijk. We konden haar niet redden. Maar nog belangrijker: we besloten haar niet te redden. En hoewel die woorden misschien hard klinken, gaven we haar daarmee alle vrijheid om te leven. 
We mochten haar leven geven. Een gezin. Knuffels. Kusjes. We mochten haar voeden en verschonen. Haar liefdevol omringen. Luisteren naar wat ze woordeloos te vertellen had. Maar we hoefden haar niet te redden.

Die les had ik liever eerder en anders geleerd. Tegelijk is dit de reden waarom ik nu op de juiste manier coaching en rouwbegeleiding aan jou kan bieden. Waarom ik woorden kan geven aan jouw levensverhaal. Simpelweg omdat ik jou niet hoef te redden. Dat kun jij zelf. Ik kan je tools geven, je steunen, je voorzichtig de juiste kant opsturen. En jij… kan het zelf DOEN.

Het grootse zit in het kleine

Vandaag wil ik deze les graag met je delen. Veel mensen (zeker vrouwen) zijn geneigd om te redden. Om te werken met grootse gebaren. Misschien herken jij je er ook wel in. Maar het grootse zit in het kleine. In zelf die stap terug zetten. De verantwoordelijkheid aan een ander te geven. Want door de ander te redden, geef je hem of haar geen ruimte om het zelf te doen.
Het grootse zit in het kleine. In ons geval, met dat kleine meisje, in die knuffels en kusjes, luisteren en kijken. Aanwezig zijn. Als mens voelen we behoefte om gezien en gehoord te worden. Maar als iemand ons komt redden, geven we een verantwoordelijkheid uit handen. Als jij dit bent: stop daarmee. Stop met die ander redden. Stap eruit. En ja, dat is spannend. Want in veel gevallen doe je dit al een leven lang. Ga je voelen, zodra je eruit stapt. En voelen is spannend. Maar juist daar zit de grootsheid ook in het kleine. Komt er ruimte om meer van jezelf te ontdekken. Te luisteren naar wat JIJ nodig hebt. Komt er ruimte voor de stilte.

Het grootse zit in het kleine. Daarom deel ik hieronder een video met je. Het is het verhaal van Aimée*. In haar kleine leven zaten grootse lessen. Je hoort ze in de video. En omdat het grootse in het kleine zit: met een kleine donatie steun jij al het werk van Stichting Hartekind en creëeren we met elkaar toch iets groots: onderzoek naar hartafwijkingen en een toekomst en kans op leven voor kinderen die geboren worden met een hartafwijking. Doe je mee? Dat kan op deze plek.

Ben jij klaar om jouw leven anders in te richten? Aan de slag te gaan met jouw rouw? Wil jij de verantwoordelijkheid voor jouw leven in handen nemen? Boek dan nu een gratis kennismaking of bakkie troost in mijn agenda! Je gaat simpelweg vooruit door de eerste stap te zetten 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.