Het risico van leven

‘Mam?’
‘Zeg het eens jongen.’
‘Ik hou van jou.’
‘Dank je wel lieverd, ik hou ook van jou.’
Hij zwijgt even. Dan verrast hij me met zijn woorden.
‘En mam, als jij doodgaat, houd ik nog steeds van je. Want als ik van je houd, kan ik je ook niet vergeten.’ 
Ik slik. Ik glimlach. Ik slik nog een keer. Met moeite onderdruk ik de neiging om te zeggen dat ik voorlopig niet van plan ben om dood te gaan en plant een kus op zijn hoofd. 
‘Wat zeg je dat mooi lieverd. Want inderdaad, als we heel veel van iemand houden, hoeven we die niet te vergeten, ook niet als ze doodgaan. Net als met Aimée.’
Hij pakt zijn boekje. ‘Hier, voorlezen mam.’

Niets in het leven is zo leerzaam als kinderlijke eenvoud. De kunst is om naar kinderen te luisteren en hun uitleg over het leven niet de kop in te drukken met zachte en ontkennende woorden.  
Dit kleine gesprek vond donderdagavond totaal uit het niets plaats met zoonlief, zoals dat wel vaker gebeurd. Je hoeft hem over de dood uiteraard niet zoveel meer wijs te maken. Hij weet uit ervaring dat de dood onomkeerbaar is. Dat je mensen mist. Dat het fijner zou zijn als ze terugkomen, maar dat de praktijk leert dat dit niet zo is. De dood is thuis doodnormaal, ook voor hem. Daar praat je gerust over als je aan tafel zit. Daar heb je het over terwijl je op de wc zit. En daar klets je over, zo net voor het slapen gaan. En oké: dit is makkelijker omdat we hem niets meer wijs kunnen maken. Hij heeft het leven al leren kennen. Maar als moeder bijt ik vaak genoeg mijn tong af om mijn neiging hem te beschermen te onderdrukken. Want het allerliefst zou ik het leven voor hem inpakken in mooie, zachte woorden. Hem vertellen dat mensen doodgaan als ze oud zijn en dat je je als kind niet bezig hoeft te houden met de dood. Maar zo werkt het leven niet. Het leven is niet alleen maar leuk, en dat hoef ik jou -net als hem- waarschijnlijk niet uit te leggen.

Het grootste risico: leven

Gek eigenlijk. Het risico van leven is schade oplopen. En het andere risico is doodgaan. En toch lijkt het alsof we die feiten als maatschappij grotendeels negeren. Praten we niet te veel over tegenslag (je moet ook door hè?) en de dood (hè bah, doe niet zo ongezellig). Maar het paradoxale is: ik heb in alle gesprekken in het ziekenhuis en in de ouderenzorg nog nooit een 95-jarige gesproken die niets meegemaakt had in het leven. Oorlog. Kinderen verloren. Partner jong verloren. Twee partners verloren. Scheidingen. Ongevallen. Ziekte. Er was altijd wel iets. En tegelijk was er ook een hoop moois. Liefde. Omzien naar elkaar. Een betekenisvol leven. Mooie avonturen.

Je kunt niet bepalen hoe een situatie loopt. Wel hoe je ermee omgaat.

Bibian Mentel


Gek genoeg praten we vooral over die laatste dingen en is praten over je échte verhaal nog niet zo gewoon. Als maatschappij stoppen we dood, ziekte en schade vaak nog weg, als iets onwenselijks. Daar moet je niet de aandacht op vestigen. Of er juist heel angstig voor zijn en het uit alle macht proberen te voorkomen.
En toch loopt ieder mens loopt averij op. Ieder mens maakt zijn persoonlijke drama’s door. Laten we juist dat normaliseren. De uitdaging in het leven is leren voelen en ervaren dat die tegenslag een doodgewoon onderdeel van het leven is, zónder dat het leven daarmee minder waard wordt. Integendeel. Want juist als je het risico van het leven omarmt, kun je zoveel intenser genieten van dat wat er wél is.

Schrijf, vertel of deel je verhaal

Ook jij hebt een verhaal. Het verhaal van jouw leven heeft je gevormd en dat is helemaal oké. Dat mag. De pijn van jouw ‘shit’ mag je toelaten. Voelen. Juist om zo ruimte te maken voor het voelen van het leven. Je mag ruimte geven aan je verhaal. Hoewel ik niet veel tv-programma’s volg, is er op dit moment één programma dat ik echt wil zien: Dreamschool. En ook dit seizoen valt het me weer op hoe elke jongere worstelt om zijn of haar eigen verhaal een échte plaats toe te kennen in het leven. Een van de dingen die binnen Dreamschool veelvuldig wordt toegepast is het schrijven, vertellen en delen van je verhaal. Het is nodig. Juist door onder woorden te brengen waar het leven pijn doet of deed, maak je ruimte voor een beweging naar voren, verder het leven in. Juist door te delen ontstaat verbinding. Zie je dat jij niet de enige bent. 


En dat geldt dus ook voor jou. Jouw verhaal verdient het om verteld te worden. Jouw verhaal verdient een plaats op papier. Of je dat nu zelf doet of laat doen, of je schrijft, vertelt of… Dat doet er niet toe. Juist door woorden te geven aan je verhaal, maak je ruimte voor nieuwe dingen, voor genieten, voor LEVEN. Juist door te delen creëer je verbinding met anderen die óók het volle leven ervaren. Dus laten we met elkaar doen wat kinderen ons al voordoen: het leven weer doodnormaal maken. 



Ben jij nieuwsgierig of er iets mogelijk is met jouw verhaal? Raakt het je, maar weet je nog niet wat je wil? Je kunt met mij altijd even sparren over jouw verhaal. Kijken we samen naar de momenten die jóu gevormd hebben. Boek gewoon een gratis inspiratiesessie in mijn agenda!

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *