Hoe dans jij door het leven?

We schrijven 22 mei 2015. De avond is gevallen. We hebben al een prachtige dag achter de rug, want het is onze trouwdag. Met een beetje spanning in mijn buik sta ik klaar aan de rand van de dansvloer. Mijn man staat ergens langs diezelfde rand. De DJ start de muziek. Als de klanken van Just give me a reason klinken, haal ik nog één keer diep adem. Mijn hart klopt in mijn keel. Dan haalt mijn man mij uit het publiek en we dansen een Rumba op dat prachtige, symbolische nummer. Zodra ik in zijn armen op de dansvloer sta, draait het enkel nog om ons. Ik vergeet de mensen om ons heen. Ik vergeet de schoonheidsfoutjes. Het is hij, ik en de muziek. We kunnen buigen, maar zullen niet breken. Jaren later, als ons dochtertje overlijdt, zullen we dit nummer nog vaak terughalen. We kozen het niet voor niets…

Zoals je één ding doet…

Goed, dat klinkt natuurlijk rete-romantisch, ik geef het toe, maar dit was slechts een heel klein stukje van ons dansavontuur. We begonnen een jaar eerder met dansles. Niet zozeer vanwege onze openingsdans -dat was een leuke bijkomstigheid- maar omdat het ons ontzettend leuk leek om samen te dansen. En dat bleek ook wel. Dansen betekent communiceren zonder woorden, meegaan in de muziek, samenwerken, iets wat we ontzettend leuk vonden.

Maar… dansen betekent ook sturing geven, leiding ontvangen en op elkaar vertrouwen. Dus geloof mij: in dansen kom je jezelf flink tegen. 

Zoals je één ding doet, doe je alles, riep mijn coach regelmatig. En daarin is ze niet alleen, die kreet zie ik regelmatig voorbijkomen. Vandaag deel ik hem met jou. Want ik ontdekte in het dansen dat het zo was.

Dans met je hart

Leiding ontvangen, de controle uit handen geven, erop vertrouwen dat je (dans)partner je op de juiste plek laat uitkomen: wat een ramp was dat. In de danslessen hoorde je mij dus regelmatig mopperen op mijn -toen nog- vriend. Want je begrijpt, het lag natuurlijk niet aan mij hè? 
Op dat moment was ik me er totaal niet bewust van dat ik de controle zo moeilijk uit handen kon geven, dat ik zo moeilijk kon vertrouwen. Maar in de dansles werd precies zichtbaar wat in mijn leven ook zichtbaar was. Ik was een controlfreak eersteklas. Ik deed dingen het liefst zelf, ook al was mijn energie nagenoeg op, zodat ik wist dat het aan mijn standaarden voldeed. 
En mijn vertrouwen in mensen? De leiding uit handen geven en erop vertrouwen dat ik door hen op de juiste plaats terecht zou komen? Dat was een aantal jaren daarvoor zo geknakt, dat het niet zo gek was dat ik het moeilijk vond om me ‘over te geven’. En dat precies heb je op de dansvloer wél nodig. De kracht van overgave, júist om moeiteloos te dansen.

Dans met je hart en je voeten zullen volgen

Ik leefde vanuit mijn hoofd. Ik leefde vanuit de behoefte aan grip en controle. En dus danste ik vanuit mijn hoofd. Een enkele keer lukte het om mijn hoofd te vergeten, de muziek te voelen en te dansen vanuit mijn hart. Dan snakte ik direct naar meer. Dát was dansen, dát was wat het zo heerlijk maakte. 

En nu zijn we deze week weer gestart met dansen, na een pauze van een jaar of 5 à 6. Afgelopen week zetten we voor het eerst weer wat passen op de dansvloer. Bij de beginners, want het was een stuk weggezakt. Maar al snel merkten we hoe de passen weer boven kwamen drijven. Dus aanstaande woensdag mogen we op privéles om te zien of we bij de ouderejaars in kunnen stromen. Woensdag zal dus ook blijken of ik veranderd ben. Kan ik me overgeven? Laten leiden? Met mijn voeten mijn hart volgen? Stiekem ben ik daar het meest nieuwsgierig naar. Zal het dansen anders zijn nu ík veranderd ben? En heel eerlijk? Natuurlijk weet ik het antwoord al 😉

Hoe dans jij?

En nu jij. Hoe dans jij? Hoe ziet jouw dans door het leven eruit? Is het er één waar je alle controle wilt houden? Waarin je wilt weten welke kant je uitgaat, wat er achter je rug aankomt? Of durf je achterover te leunen in het vertrouwen dat wat er ook aankomt, je dat aankan. Samen. Zelf. Dat je doordanst.

Hoe dans jij door het leven, met je hoofd of met je hart? Volgen je voeten de gedachten in je hoofd? Of volgen jouw voeten wat je hart je ingeeft? Ik gun je de vrijheid om je voeten je hart te laten volgen. Ik gun je de ruimte om je over te geven, wanneer jíj niet precies kunt zien wat er achter je rug gebeurd. En ik gun je het plezier om op te gaan in de dans van jouw leven, mét de nodige downs én alle ups.

Opnieuw leren dansen na tegenslag

Het kan zijn dat je het even helemaal kwijt bent: dansen door het leven. Het kan zijn dat je niet gelooft dat je er ooit nog écht van kunt genieten. Omdat je schade opliep in het leven. Omdat je hart brak. Of omdat je jouw dansmaatje door het leven verloor. 
Misschien heb je wat voorzichtige passen gezet, maar lukt het je niet om je weer vrij te voelen. 
Maar ook na schade, na een breuk, tijdens én na het oplopen van pijn kun jij weer leren dansen. Op jouw manier. Misschien anders dan daarvoor. Maar wél vanuit je hart.
Er is een prachtig beeld dat je in gedachten mag houden: Bibian Mentel, die voor de opnames van Dancing with the Stars terechtkwam in een rolstoel. Ze besloot mee te doen. In de rolstoel. Dansend op een manier die wél mogelijk was. Helemaal vanuit haar hart. Ik hoef je niet uit te leggen dat dit precies aansloot bij wie zij was in het leven. Zoals ze danste, zo leefde ze.

Dit kan ook voor jou. Wil jij meer leren dansen met je hart? Meer vertrouwen op het leven? Minder vasthouden, minder grip, minder controle? Na de pijn die je opliep, toch weer genieten van de dans?
Ik kijk graag met je mee. Boek nu een gratis inspiratiesessie, gewoon door deze mail te beantwoorden. Kijken wij samen naar waar jij vrijer mag en kan dansen! 

Arianne schrijft levensverhalen en is rouwbegeleider in opleiding. Gratis levensinspiratie ontvangen in je mailbox? Schrijf je hier in.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *