Ik kan het niet meer horen..!

Gisteren zaten we met een paar dames bij elkaar. Wij mogen alle vier moeder zijn. En hoe we erop kwamen, weet ik niet meer (dames hè, dat kletst maar door), maar we kregen het over het door veel moeders zo gevreesde consultatiebureau. In de volksmond wordt deze voorziening regelmatig ‘consternatiebureau’ genoemd, en dat blijkt niet voor niets.

De ene moeder vertelde over haar kind, een moeilijke eter, waar het bureau iets van vond. De verpleegkundige op het bureau vond niet alleen iets van haar kind, maar had ook de nodige aannames over haar als moeder.
Daarna kwamen de verhalen los. Een andere moeder vertelde over haar goedgevulde baby. De dame op het bureau had niet zozeer iets gezegd over haar baby, maar had wel gezegd ‘dat die bolle wangen bij moeder ook gebleven waren’.  
Tot slot vertelde moeder nummer drie over de opmerking dat haar baby maar ‘aan de thee’ moest. Straks zou haar kind te dik zijn. Je kunt ze niet jong genoeg op dieet zetten, die kleintjes. Lijnen zul je. Zo jong mogelijk.

Ik kan het niet meer horen…!

Ik weet niet hoe het jou vergaat, maar ik kan het niet meer horen! Soms word ik er zo moe van. Al die oordelen. Al die aannames. Al die ingeprente gedachtes over hoe het moet. Leven vanuit een behoefte aan controle en goedkeuring. Leven binnen de lijntjes, omdat dat is ‘hoe het heurt’. Over alles wat erbuiten valt, is dan snel een oordeel geveld.

En voor je zegt ‘Maar ik heb niks (meer) met dat consultatiebureau te maken’: dit gebeurt op elk gebied. Op elk vlak stikt het van de oordelen en aannames. Kijk maar eens naar rouw.

Heb je daar nu nóg last van? Het is toch al drie jaar geleden?

Daar kan zo’n jong kind toch geen last van hebben? Komt vast omdat jullie er heel veel mee bezig zijn.

Een nieuwe relatie, is dat niet wat snel?

Ja, ik dacht, je moet er toch een keer doorheen, dus ik heb maar…

Gooi die controle overboord

Misschien herken je een van deze opmerkingen wel. Of weet jij ze in te vullen als het gaat over ziek zijn, leven naar de dood toe, een kind dat zich anders ontwikkelt, of…

We denken als mensen graag in hokjes. Dat geeft ons controle en duidelijkheid. Je omgeving zegt vaak een heleboel. En wij groeien op in een omgeving, zijn er onderdeel van. Ook onze blik wordt gevormd door die aannames en overtuigingen. Al jong maken we die opmerkingen eigen, en voor we het doorhebben geloven we zelf ook dat dingen op een bepaalde manier zouden moeten. Tot je er mee geconfronteerd wordt en ontdekt dat het voor jou anders werkt dan dat je altijd gehoord hebt. Dan wordt je uitgedaagd om die overtuigingen aan te kijken. In de rouwcoaching kom ik dit regelmatig tegen.

Maar is het normaal dan, dat ik hier nog zo’n last van heb?
Je kunt toch niet na drie jaar je vader nog zo missen?
Is het normaal, dat ik zo wegvlucht voor mijn gevoel?
Mijn omgeving denkt dat ons volgende kindje het verdriet om ons overleden kindje wel goedmaakt.

Ineens kom je in botsing met dat wat jij dacht én dat wat je omgeving vindt. Dan mag je de controle die je door die aannames had gaan loslaten. Die controle loslaten is reuzespannend. Voelt een beetje bloot, want wat dan…? Alle vastigheid valt weg. Ineens weet je niet meer wat je mag verwachten. Wanneer het over is. 
En tegelijk is het juist een enorme verademing. Valt er een druk van je schouders. Want jij hoeft helemaal niet zoals de rest. Jij mag op jouw manier. Je hoeft je niet te laten leiden door wat een ander vindt. Er bestaat helemaal geen standaardreactie op rouw, op omgaan met ziekte, op… vul maar in.

Durf te leven

Als je in botsing komt met je eigen overtuigingen of met die uit je omgeving, doet zich een prachtige kans voor. Nee, dat voelt niet zo, dat klopt. Het voelt soms eenzaam, onzeker, wankel. Maar het leven nodigt je op dat moment uit. Durf jij op te staan en keuzes te maken? Het leven nodigt je uit om voluit geleefd te worden. Op jouw voorwaarden. En ja, dat is eng. Want wat als je een stap buiten dat vastomlijnde hokje zet en het gaat mis? Dan ga je op je plaat. Kan zeer doen. Kan gevoelens van schaamte omhoog brengen. Kan je het gevoel geven dat je je moet verdedigen tegenover je omgeving. 

Maar hé… wat als je durft te kiezen en het blijkt dat het voluit leven heerlijk is? Dat het fijn blijkt om alles wat je op je pad komt aan te kijken? Dat je niet in je hok vlucht als je angst voelt, maar de angst toelaat, begroet en tóch doorzet? Dat kan. Net als met rouw, missen, pijn, verdriet. Want juist dwars door al die gevoelens heen wacht zoveel moois. Voluit leven. Voluit leven gaat NIET over alleen maar positieve gevoelens. Voluit leven gaat over het aan durven gaan van alles wat zich aandient. Voluit leven geeft je de ruimte om in verdriet en pijn te blijven geloven dat het leven de moeite waard is. Dat er altijd lichtpuntjes zijn. Dat het leven een golfbeweging is. Durf dat leven te pakken. Voluit. Laat het je missie van 2022 zijn.

Ben jij klaar om jouw leven anders in te richten? Aan de slag te gaan met jouw rouw of tegenslag? Wil jij de verantwoordelijkheid voor jouw leven in handen nemen? Boek dan nu een gratis kennismaking of bakkie troost in mijn agenda! Je gaat simpelweg vooruit door de eerste stap te zetten 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.