Is angst het waard om niet te leven?

Deze blog stond afgelopen zondag al (bijna) klaar, maar toch lukte het me niet om te publiceren. Benieuwd hoe het jou vergaat, maar ik was afgelopen weekend nogal uit mijn humeur door het nieuws dat er weer van alles aangepast wordt, de kans op een nieuwe lockdown en af en toe ben ik gewoon poepzat van al die maanden flexibel zijn en schakelen. Maar er is één ding dat me al vanaf die allereerste coronaperiode intrigeert. Iets dat me bezighoudt. Iets wat me al heel veel discussies, maar ook mooie gesprekken, opgeleverd heeft in de afgelopen anderhalf jaar. 

Het is niet iets waar je mij tot nu toe via blog, mail of social media over hoorde. Misschien omdat aan elke situatie tientallen haken en ogen zitten. Misschien omdat het me nooit zal lukken om al die haken en ogen te overzien, of omdat het niet lukt om al die verschillende kanten in één bericht te vatten. Misschien omdat ik vind dat ik geen recht van spreken heb. En toch zette ik er vorige week dus wat woorden over op papier. Het moest nog even sudderen. En nu besluit ik het toch te delen. Bij deze 😉

Hoe angst de wereld stilzet

Al anderhalf jaar kijk ik met stijgende verbazing toe hoe wij een volledige wereld tot stilstand laten komen door angst. Vanaf het (bijna) allereerste moment nam corona doodsangst met zich mee. Een angst die diepgeworteld zit bij ons mensen. Maar precies die angst zorgde ervoor dat we grotendeels stopten met leven. En het was ook vooral angst die ons stopte om elkaar de ruimte te gunnen om te leven.

Angst was het sleutelwoord in heel veel situaties. Angst om besmet te raken of dierbaren te verliezen. Angst om te verspreiden. Mensen die vanuit angst opriepen tot verdergaande maatregelen. Mensen die vanuit angst opriepen om niet mee te gaan in die maatregelen. Angst van gevaccineerden voor niet-gevaccineerden. Angst van niet-gevaccineerden voor gevaccineerden. Angst dat vrijheid (leven) ons afgenomen wordt door de andere partij. Angst om ziek te worden. Angst om te overlijden aan corona. Het was alsof angst in de haarvaten van onze wereld kroop. 

“Jij hebt een keuze. Hoe wil je leven?”

Het gaat mij niet om een vaccinatie of niet, niet om je laten testen of niet. Het gaat mij om het proces daarachter, die angst voor het onbekende, de angst voor de dood. De angst dat je leven je ontnomen wordt. De angst die ervoor zorgt dat jij juist niet leeft. 

Want leven doe je NU. Vandaag. Op dit ene, enkele moment. 

Bijna vier jaar geleden hadden wij een keuze. Ons dochtertje kwam ter wereld met een niet-operabele hartafwijking, midden in een heftig verkoudheidsseizoen. De kinderafdeling lag vol met benauwde kindjes. Een verkoudheid was een groot risico voor ons meisje. Het zou letterlijk haar dood kunnen betekenen. We konden ervoor kiezen om haar te isoleren. We konden ervoor kiezen om zo min mogelijk mensen in haar buurt te laten. We konden ervoor kiezen om haar zo min mogelijk te (laten) knuffelen.

We kozen voor het leven. We knuffelden. We namen haar mee naar huis. Ze kreeg een ‘normaal’ leven.

En toen werd ze verkouden…

Haar hartje kreeg het pittig. Ze werd opgenomen in het ziekenhuis. Kwam goddank weer thuis. Waar we knuffelden voor het leven. En een aantal dagen later werd al het slijm haar toch fataal. Ze overleed niet aan haar verkoudheid. Haar hartje kon het niet meer aan.

We kozen voor het leven. We kozen voor al die momenten in het NU. En ja, we wisten dat het niet eeuwig zou duren. Maar iedere minuut was het meer dan waard om voluit te leven.

Vergeet niet te leven

Angst voor de dood ontneemt je de kracht om te leven. Legt een sluier. Ontneemt je energie. Dat is letterlijk doodzonde. Laat de angst toe. Voel hem volledig. En besluit dan dat je voluit wilt leven. Geloof me: ook wij voelden de angst van het loslaten van ons kind. Maar als we volledig hadden geleefd vanuit die angst, hadden we zoveel mooie momenten gemist. We besloten te leven in het NU. Dat is namelijk alles wat je hebt.

Dus word je zo nu en dan overspoeld door angst? Zoek het oog van de storm. Adem rustig in en uit. Je hebt maar beperkte controle over je leven. Je hebt niet altijd invloed op de buitenwereld. Je hebt maar beperkt controle over wanneer jouw leven of dat van je dierbare eindigt. Dus laat zo nu en dan even al je angst, frustratie en machteloosheid gaan en neem daarna opnieuw het besluit om te leven.

En dan nog even dit…

Ik heb het hier niet over overbelaste zorgmedewerkers. Ik heb het niet over wat wel en niet de juiste keuzes zijn op landelijk niveau. Ik heb het niet over de duivelse dilemma’s die zich in deze discussie voordoen. Ik heb het niet over rekening houden met. Vandaag heb ik het over de keuze die jij kunt maken. De keuze om te leven. Nu. Vandaag. Op dit ene moment. Op welke manier jij dat ook invult.

Dit moment is het moment dat je hebt. Laat het niet verloren gaan in de angst voor wat komt. Want of het nu wel of niet komt, het is hoe dan ook eeuwig zonde wanneer jij het NU voorbij hebt laten gaan zonder bewust te leven en te genieten.

Dus ga naar buiten. Voel de frisse lucht. Haal adem. Laat de lucht door je longen stromen. Zie de kleurenwaaier om je heen. Hoor de natuur. Dat is leven. Vandaag. Nu. Want al het later is een illusie.

Arianne werkt als tekstschrijver van levensverhalen, biedt online het programma Schrijf je Rouw aan en is in opleiding tot rouwbegeleider. Regelmatig deelt ze haar inspiratie in blogs en mails. Als eerste op de hoogte zijn? Schrijf je in voor de inspiratiemail.